Niepokorni

nie opierają pleców o mur nie zginają karku na cios nie chylą głowy przed posągiem nieskromni przebierać w gestach skromni w wymowie mało sylab w słowie ważą sprawy na mniej istotne o ważnych wolą milczeć niepokorni by iść w szeregu stoją nie w tłumie lecz poza nim w oddaleniu o twarzy pokornej spojrzeniem milczącym z opuszczoną powieką czujnym wzrokiem jak ptak krążący uczący się lotu nie są skorzy na ukłony na wiwaty na aplauz idąc nie dotykają ziemi pył na stopach zostawi ślad na kamiennych trotuarach w zawiłych kręgach ulic stukot z oddali odgłos oddaje cichy jęk bólu ściana z wykruszonej białej cegły i czerwony napis zmyty przez deszcze jeszcze żyję