wskazującym palcem
trącam strunę słońca
rozpiętą od okna
po sosnową listwę podłogi
przyglądając się
jak wybrzmiewa w ciszy
drobinami kurzu
skrzącymi się
niczym plejady gwiazd
w kryształowej topieli poranka
i przez chwilę
bardziej ulotną
niż mrugnięcie powiekami
obejmuję w myślach
dzieło stworzenia
w całej jego złożoności
74 odsłon
bardziej ulotną
niż mrugnięcie oka
obejmuję myślą
dzieło stworzenia
tak bym zakończył. a` w całej jego złożoności,
sobie bym darował; jako temu mało kumatemu :))