spowiednik umarłych

wiatr zimnymi stopami unurzanymi w zbutwiałych liściach zalegających jak łupiny zużytych grzechów przemierzał cmentarne aleje spowiadając groby omszałe zapachem zwiędniętych chryzantem i sakralną ciszą wędrując od mogiły do mogiły przywdział szatę z porannych mgieł by odwiedzić mnie bladym świtem i zanim słońce roztopiło zmarznięte jezioro nocy w płytkie kałuże cieni nim wrony chórem schrypniętych głosów podjęły psalm jesieni dowiedziałem się że umarli odwracają się od nas z pogardą i wstydem za sposób w jaki żyjemy