Wskrzeszyciel Snów

sny wydane na pastwę słońca podobnie jak książki skazane na stos płoną w dostojnym milczeniu rozpadając się w niebyt w niepokalanej ciszy której nie mąci nawet jedwabny szelest ustępującej nocy ja zaś wędrując samotnie po bezdrożach świtu od pogorzeliska do pogorzeliska wydobywam z popiołów zwęglone strzępy i preparuję z ich kości żałobny inkaust spisując złamanym piórem marmurowe treny którymi wskrzeszam je na powrót pod postacią rachitycznych widm trędowatych cierpieniem w którym sczezły wypełniając tym samym swoje przeznaczenie i pustkę wieczności