nie przyzwyczaję się do łez

nie przyzwyczaję się do łez to bardzo trudne nie wytrwam więcej gdy zaczynając dialog o mnie przyjdą z uśmiechem wtulą się w poduszkę by mi przebaczyć skruszony zamknę oczy zapomnę zatkam uszy gdy zaczną płynąć o miłości przytulone ochłodzą czule moje ramię na płatkach róży niczym rosa boski znak świeżości osiądą dumnie wyparowując tuż nad ranem