Możemy wszystko.

Możemy wszystko. Biec przez las pełen gwiazd bez tchu i sił unosić się lekko - ponad światem. Trzymając się za ręce bez zbędnych świadków i wścibskich spojrzeń otoczenia. Kołysać się na wietrze i unosić - jak dmuchawce w przestworzach. Podziwiać słonce za jego promienie i blask księżyca w najdalszych zakątkach jego zaćmienia. W bezdechu ukrytego pragnienia i szklanej bliskości ekranu. Wybierając jedno z żyć, wciskamy klawisz Enter, pomiędzy jednym, a drugim „game over”, marzymy wciąż w ukryciu o trzeciej i czwartej ręce niewirtualnego istnienia.