o pryzyjacielu pradawnym

nie zmienia się trawa wieczna pod stopami ani puste odgłosy ciszy kiedy msnie odwiedzasz nie pytam cię o nic wiem że nie odpowiesz po kogo dla czego co mi da ta wiedza o Azrrailu zaparzyłam cherbatę w ciszy słychać najgłośniej twoje nieme kroki dawno ci wybaczyłam zabrałeś tak wielu teraz znów nam przyszło milczeć sobie w oczy skrzydła ci poczerniały od zła tego świata i w żrenicach śmierci brak śmierci płomienia zdązymy odpocząć w miłości milczeniu ty i ja skazani na wieczne cierpienie bo trawa jest wieczna pod bosymi stopami kiedy mnie ty zabierzesz wyrośnie na grobie i ty wiecznie będzięsz żył między światami lepiej być człowwiekiem niż śmierci Aniołem