Nagrobek

Na szczycie śpiących gór był mój odwieczny skarb płakałam po nim latami wciąż czując smak rdzawych łez chciałam go odzyskać ponad wszystkie pragnienia by móc się nim cieszyć , przez kolejne lata położyłam na nim garść świeżych róż i czekałam aż czas pozwoli mi starać się o ciepło spokojnych dusz Stałam samotnie opłakując goszczący na niebie smutek nadmiar łez dławił mnie bezlitośnie chciałam jedynie móc swobodnie oddychać z nieba padał śnieg , przysypał moją twarz nabrała ona trubiego odcienia bieli zmarznięta i samotna córka Anioła płakała nad brakiem swoich miękkich skrzydeł Pragnęłam tylko jednego - odzyskać matkę to jej grób był dla mnie odwiecznym skarbem przy życiu utrzymywała mnie wizja jej uśmiechu zabijającego wszelkie zgryzoty ludzkich serc pragnęłam również moich skrzydeł które zabrał mi żal po stracie nadziei Chciałabym więc odejść wraz ze wschodem słońca i wrócić jedynie w obecności mojej matki miała ona serce takie jak moje zabrała mi więc dźwięk bijącego kształtu życia i gdy róże na jej grobie wypuszczą korzenie znakiem od Boga będzie jej wskrzeszenie.