Złota zieleń

A ja płaczę i płaczę a Ty stoisz wciąż przede mną tak obojętnie jak narcyz na wietrze i mówisz mi jak bardzo drogi był ten czas , gdy ja pozostawałam światu nieznana Gdy mróz wzorami na szybie zwiastował rychłą śmierć Jestem czarownicą z trzęsawisk moim domem chata w głębi lasu jestem inna tak bardzo inna jestem różą czerwoną usychającą z miłości Jestem aniołem ach aniołem ciemności Panie mój panie gdzie pospadały wszystkie gwiazdy ? gdzie światło zgasło czyniąc ziemię wrogą celą spragnionych życia? ufałam niebu lecz mrok je przesłonił zbłądziłąm samotnie upadłam na miękki mech , na liście tak suche na ostatnie oznaki życia-tak niepewne tak kruche A ja płaczę i płaczę a Ty wciąż obojętny na moje łzy pozostajesz wycieram je w rękaw , Ty podchodzisz ja wstaję oczami tak chłodnymi w moje oczy patrzysz toczy się walka , walczą dwa światy w arktycznym błękicie złota zieleń zakwitła Twoja twarz tak obojętna do uśmiechu nie przywykła Z głuchym stukotem serce ostatnie tchnienie oddaje , na rzęsach z mgły przejrzysta rosa ostaje wzrokiem niewidzącym martwy świat ogląda umarła za życia istota kochająca w dłoniach skostniałych ognień wskrzesiła uzyskała przebaczenie anioła opuściła samotnie przemierza kręte drogi do nieba brak jej Stróża - anioła i przyjeciela Jest to jeden z moich pierwszych wierszy. Napisałam go dawno temu , tak więc nie jest on "poukładany i zrozumiały" dla wszystkich. :)