***

wydawałoby się spłacony dług ułudą kazali żyć spokojną kiedyś wrócą z powrotem wiążą się spektakle oplutych dorobkiewiczów bierzmy i pijmy z tego wszyscy świat przelewa się niegodziwością kielich zawsze pełny zawsze gotowy zemdli w upojeniu jednak nie odtrąci w garści potrafią zamknąć tysiące wyciągniętych dłoni kiedyś przyjdzie inny horyzont jak w rękach dziecka niestarannie się zakreśli kiedyś nadejdzie świt pochłonie mrok cudzołożnej cielesności z niezaspokojonym duchem w oczekiwaniu rodzą się wątpliwości w miłości zapewnienie