Świt

to blask świtu zgasła łuna gwiazd zazdrosnych o twe objęcia tak to blask słońca wiem o tym dobrze wiem co budzi subtelnie śpiew ptaków jakby nie mogło strawić tej wściekłości że nie doznaje zachwytu dlaczego kwiaty rozchylasz wzruszeniem za moje przekleństwo wznoszą wciąż toasty pełne kielichy pochwały poranka ach chwalcie gwiazdy skoro me błaganie nie wykruszyło znów świtu O wielki Boże nie czyń buntownika w mojej słabości rozprowadź pokorę wzniosłeś duszę nie pozwól tak runąć tylko na ziemię sprowadź ją spokojnie O wielki Boże niebo zesłało proroctwo o pożegnaniu znów po raz kolejny wytrwam w tęsknocie uwielbię Twe słońce O wielki Boże zgładzę gwiazd tysiące by nie przywołały już świtu…