Od początku do końca

w dolinie rozchodzą się dźwięki krystaliczna matka rodzi strumień sięga dłońmi do podziemnego dzbana i wydaje na świat dziecko można je usłyszeć we mgle nie zwraca uwagi na skały których zwieszone czoła rzucają cienie nurtuje z ciekawością wije się szkli radosny we własnej przestrzeni rozleje się taflą leśnego oka w które wpadnie jak każdy kto szuka własnego miejsca żeby śnić