Panaceum

postawić stopę na pękniętej płycie trotuaru to przynosiło pecha a szkoła była pod górkę tak od czasu spadających kasztanów poprzez zimowe zaspy aż do wiosennego kwitnienia kiedy park złocił się kaczeńcami i fioletowiał tajemnicą ścieżki ścieliły się porami roku rozmytymi kolorami wychodziły lub znikały w ziemi za drzewami które rosły jak wspomnienia na odległość pierwszego pocałunku który jeszcze niczym rajskie jabłko wydaje się najsłodszy znów przemierzyć tę drogę choćby po omacku wywęszyć ścieżkę naznaczoną zapachem dni ze światłem zamkniętym w dłoniach wtedy niedocenianym nanizać jak paciorki na żyłkę lekką pewność bytu lek na strapienie na rozterki na starość