Taniec

zanurzy się czerwonym kręgiem zmieniając błękit w czerń spływając z oczu zamyka w kątach ust jesienny dzień stopniowo mieni się barwami i w lesie cichnie śpiew po brązie z kory lekko spływa w gałęziach smutnych drzew w których krążą jeszcze soki i chłoną ostatni deszcz zagubione przy mglistej drodze kiedy zapada zmierzch a potem przychodzi cisza z niebem ukrytym w chmurach tylko oddech już słychać na koniec tańca do jutra