Dni niczym kamienie, noce jak głazy

blask szeregowych słupów wyższość nad jestestwem biała powłoka woń z podłoża ciepło z przestrzeni taniec wierzb tło płynie z szemrzącym nurtem zatopiony w bezkresną głębię odwiecznego dzieła kontrastu wszystko się łączy w szarą szorstką ostrą piaszczystą ślizgą masę rzucaną na rekord tak wielu zawodników tak mało czasu tak wiele prywatnych atlantyków nie koniecznie spokojnych festiwal zgnilizny konkurs demontażu