„Kraina Upadłych”

Miejsce przez Boga Zapomniane, Skażone grzechem, wszystko zachwiane… Natura straciła niechybnie swą władzę W imię rozumu … Serce w głębi płacze! Demon Rozpusty śmieje się szyderczo -Witaj w Krainie Upadłych, morderco! Pozbawiasz życia dziecię w matki łonie, I za to pragniesz żyć tu spokojnie?! Tak żyć Ci wygodniej! Lecz pomyśl roztropniej… Gdyby tobie tchnienie odebrano ? Zadajesz Cierpienie najmniejszym gestem … Gdy twój przyjaciel cierpi w sercu katusze, I sam nie wie dokąd ma uciec… Czy żyć dalej w złych ludzi tłumie? W którym nikt zgoła cieszyć się nie umie. Czy odejść z tego świata potworności? Ustąpić miejsca w duszy, dla miłości! Nie zapytasz, dlaczego uśmiechu brakuje? Tylko dalej pogłębiasz jego smutek… Kraina Upadłych dzieło ludzkości… Ludzkiej zazdrości i niemoralności. Ludzka zajadłość tu króluje, A z nią samoluby siedzą na tronie. Doradcą samym jest Diabeł, Urząd ministra pycha sprawuje, Każdego dotyka i rewolucjonizuje. W bogactwie wszystkim się życie marzy A pokój? Jest niechcianym pieprzykiem na twarzy. Do zbrodni popycha kaprys, Ten sam by coś przestawić… Kraina Upadłych miejsce człowieczego grobu, Z którego uciec zdołasz tylko za młodu … Bo gdy życie wiedziesz w początku istnienia, Dostrzegasz jak wszystko się zmienia. Zło bardziej jest namacalne, Ludzkie cechy są dostrzegalne. I choć tułasz się samotnie po tej krainie… Zapamiętaj! Miłość nigdy nie zginie!