Rokokowa huśtawka

Werona zarosła wierzby płaczem nad modlitwy rzeki pragnień pomieszane cichym wiatrem wśród grozy sennych marzeń Spadająca kropka deszczu gwiazdą znad planety spływa nutą z dachu i gładzi po twarzy: Tułając się po zielonych polach rzeczywistość przywołał w znudzonym obudziły się tęsknoty. . . Walc weselny nagle w sali klamka opadła wbiegła śniegu pani Złocista muszla długa- biała suknia falująca jak morze pod krokiem Blady aksamit rumieniące słońce nostalgia bycia jej srebrzystym pantoflem na nodze rozbujana huśtawka wspomnień Wraz z kielichem wina płacze wierzba truchleje dębina myśli dzień świra trafiła w czułe miejsce zbierał dla mniej połamane klucze Spadła niespodziewana jak płatek na nosek jakże mógłbym zapomnieć Rokokowa dama zapłakała . . . "A ludzie mówią i mówią uczenie że to nie łzy są, ale że kamienie, I- że nikt na nie nie czeka!"