Trudno ?

Statku zapomniany! Czyś dobił do portu swego życia? Tułając się po głębinach nieskończonych zdobywając niecodzienne doświadczenia doskonałej wolności? Bez słów trwając napawając się głosem ciszy. . . I choć sztormy szaleńcze obijały się o jego burtę. . . Z odwagą wspominał w ten czas, jaki obrać cel. Odurzonym okiem spoglądał na niwie, rusałki i nędznych filistrów dziwiąc się . . . Na cóż wszelkie prawdy nieba ? Gdy przyjaźni brak. . . Po co nam, te rzeczy wygodne? Przewyższające zrozumienie. . . Gdzież w końcu kraina wiecznego chleba ? Skoro wciąż jesteśmy dziećmi niedojrzali do tego czym jest dziś . . . Więc popłyńmy do księżyca bram! Gdy tak trudno iść przez życie kiedy każdy krok i gest sprawia niewytłumaczelny ból Trudno, mówi się . . . skoro smutek i odejścia sól rozczarowaniem są . . . Trudno umierać z najdrobnijeszym oddechem płuc Choć wydaje się, że tlen przybliża do życia . . . Trudno jest . . . gdzie nie sięgnąć wzrokiem, widzieć czające się niebezpieczeństwo potencjalny wróg za rogiem . . . a z nim rozpaczy łzy diementowe.. . Lecz nie zapominaj drogi przyjacielu jaki miłość ma smak ! Nie wyrzucaj z pamięci tych: uścisków z przytuleniem uśmiechów z przymróżeniem oczu wesołości w zaciśniętych dłoniach. Nie zapominaj! Że wciąż umiemy przebaczać, okazywać skruchę . . . Pamiętaj ile miłości było i jest na tym świecie, objaw człowieczeństwo najdrobniejszym gestem. Rozpal tym nadzieje ...