Ulice zmroku w Gdańsku

Na ulicach mroku czai się On księżyc nie ogarnie go myślą swą Na ulicach zmroku czai się zło księżyc nie pożegnał się z nadzieją swą I róże spadły z nieba skąd one biorą się no skąd? Chłodzić będą nasze serca tak jak śnieg stopniałych marzeń Zmagam się z siłą wiatru nie wiem gdzie wschód a gdzie zachód ? Latarnia na brzegu błyska prowadzi gdzie przystań bliska Słyszę te strzały armatnie widzę pył i dym na brzegu Salwa kolejna zyski dodatnie wilkołak przedziera się do celu O dziki wietrze gdzie niesiesz mnie ? Złamałeś żagle chcesz zdobyć mnie ! Me oczy jak słońce i księżyc ciało jak kanion skalny trwa Czuję wiatr dziki mych przodków te szepty i płacz po zmroku Okrzyki śmiertelnego przerażenia kołyszą mą łodzią przebaczenia Spłynęły prośby do rzeki nieskończonej wody życia I dąb wyrósł z korzenia Matką jego była ziemia był ostry jak poroże jelenia zgubiłem drogę do domu w ulicach mroku dziś "Duchy zgromadziły się w kruchym jak skorupka umyśle dziecka...." Czuję wiatr dziki mych przodków te szepty i płacz po zmroku Westerplatte nie poddało się więc chwytam za ster Hej !