odblaski kłamstwa

pamiętasz jak pewnego dnia napotkaliśmy dziewiczą noc pamiętasz jak miłość przetoczyła się przez nasze serca jak wykradła najciekawsze słowa oddech wymyka się dłoniom odblaski kłamstwa czają się w szparze w ustach wzdłuż linii życia płyną spojrzenia drążące niepodważalny szlak skojarzone z prawdą dla jakiej można potulnie przeżyć to co zostało nam z życia obejmuję sercem namiętność rozkoszuję się niewinnością tak boleśnie naiwną łza za łzą szczęście za szczęściem nic nie wabi nas abyśmy opuszczali tę plastikową klatkę ten piedestał kamień węgielny a gdy smutek osiądzie niby kurz na sercu pękną kajdany światło przepłoszy cień pod powiekami wszystko co rozrzutne to tylko miłość na jaką nikt nie liczy nikt się nie spodziewa