sterty bólu

bezimienny poemat rodzi się bez zbędnych słów ciało oględnie docenione kłębi się pod sklepieniem katedry nastręcza się miłości która mogłaby przynieść więcej światła ból całe sterty bólu są zbyt znikome zbyt zachłanne aby przynieść kilka spopielałych łez toczących się z hukiem przez twoje sumienie pomiędzy uśmiechami gwiazd portret twojego szczęścia płonie wraz z przedawkowanym słońcem wierność uzupełnia braki w myślach to ciało to samo ciało przybywa z odsieczą jego zmysły odmawiają posłuszeństwa wstyd mi kolejnego poranka żałuję że wieczność jest taka łatwowierna moja ciszo wróć zanim przekrzyczy cię naiwność przebudzisz się w nieznanych ramionach pragnę aby twoje łzy były także moje