Cztery pory roku

z początkiem wiosny byliśmy Ja i Ty jakby z zimowego snu wybudzeni chociaż dla nas ta zima polarną była i serca skuła bezlitośnie lodem staliśmy naprzeciw nie widząc siebie mimo słońca kwitnących kwiatów pominięci przez zamglone oczy czasem tylko niebo lekko zadrżało lato przyniosło smutków odwilż przy rozpalonym ogniu już My witając co noc świt i mącąc zboże trwaliśmy tak sobie bezwiednie z pierwszym jesiennym deszczem płomień zaczął dogasać - spochmurniało nie bacząc na burzową prognozę drwiliśmy z szukających schronienia zaszumiało zahuczało pobielało teraz Ja i Ty po środku zamieci prawie jak dziewczynka z zapałkami bez morału - zamarznięci