Koszmar

orzechowe włosy sypią się przez palce spadając na kamienne schody cień bieleje w słońcu i pochyla się bezkrwiście ku glinie wiatrak bez oddechu pląta nieustannie bije godziny a zegar nie zwalnia prochy z wiatrem okrążają kontynenty beznadziejnie bez wyrazu czasami czuję jak Ziemia się kurczy jak więdną kaktusy paraliżują mnie dźwięki których nie ma a może w grobowej ciszy księżyc wydaje się większy