nie tego...

Livia

26.12.2013 • Egzystencjalne

rodzi się skromność ubóstwo zagląda przez szpary w zbutwiałych deskach zimno otula czystą prostotę panuje cudowny spokój wierzę w Prawdę zastaję świątynię pełną złotego przepychu współczesnych faryzeuszy pycha panoszy się w dębowych ławkach złote ornamenty oślepiają ciepło mdli wystawność razi króluje przerażający chaos n i e t e g o C h c i a ł e ś

14 11

120 odsłon

Tagi: #święta #kościół #refleksje #obłuda #zakłamanie #pycha #wystawność

Komentarze (11)

Zaloguj się, aby dodać komentarz.

tomek1972 12 lat temu

no Livio bardzo ładnie, bardzo

Livia 12 lat temu

dzięki ;) to takie moje małe refleksje... ;)

Helen 12 lat temu

Fajnie Livia:) napisane z głową!!! Pozdrawiam :*

piotr1975 12 lat temu

Rewelacja, naprawdę...to wyjątkowy wiersz. Pozdrawiam.

polew 12 lat temu

chyba byłaś ostatnio w kościele.dobre.

kokosanka 12 lat temu

przyłączam się Livio do gratulacji, no i nie sądzę by trzeba było być specjalnie w kościele po jakiejś przerwie by nasunęły się myśli na temat sprzeczności skromności z pychą oraz żywej wiary z obłudą

mkc47 12 lat temu

dobry, może bez wersu ...wierzę w prawdę i kursywy na końcu ale to tylko moje refleksje :)

Livia 12 lat temu

mkc47 - dziękuję :)

tamara 12 lat temu

Wszystkiego mi tu za duzo.

Livia 12 lat temu

tamara- to znaczy?? :)

tamara 12 lat temu

rodzi się
skromność
w zbutwiałych deskach

otula prostotę
cudownym spokojem

wierzę w Prawdę

zastaję świątynię
złoty przepych
współczesnych faryzeuszy

panoszy się przerażający chaos

n i e t e g o C h c i a ł e ś

nie tego...

Komentarze (11)

Menu

Dodaj wiersz