Polonistka

Ubrana w poezję Ze splątanymi włosami Splątanymi, jak losy Tristana i Izoldy Przemierzała korytarz a raczej delikatnie unosiła się nad ziemią, jak dziewczyna rodem z "Dziadów" Mickiewicza Jej zwiewne sukienki romantyczne, eteryczne przypominały mi kreacje z "Wichrowych Wzgórz" po których (zdaje się) owa polonistka chodziła w myślach cały czas Podziwiałam ją za jej zamiłowanie, piękny dojrzały język, za cudowne metafory i niezwykłe opowiadania Gdy czytała, recytowała czy tylko mówiła nikt nie odważył się robić nic innego jak tylko wsłuchiwać się.... a w klasie zawsze pachniało rogiem obfitości z "Pana Tadeusza" Była niezwykła żyła tym co kochała Zasiała we mnie miłość do literatury... Moja polonistka idealna osoba na właściwym miejscu Taką ją zapamiętam na zawsze