Przedstawienie

Pan Farorz, katolik – zawodowiec, właśnie skończył. Ofiarowanie. Pieśń. Chór złożony z katolików – amatorów wznosi swą modlitwę tam – w górę, gdzieś w kierunku gwiazd. W takt melodii granej skądinąd przez organistkę – amatorkę. Wszyscy w tym przedstawieniu są amatorami. Może jedynie Pani Jadzia, niedoszła zakonnica, gra swoją rolę bardziej profesjonalnie. Pan Józef nie śpiewa, z nieobecnym wzrokiem spogląda gdzieś przed siebie poza mury. Wczoraj zmarła mu żona. Za mną ktoś śpiewa mocniej i głośniej niż wierzy. Pewnie chce zagłuszyć własne sumienie pieśnią o Jezusie umierającym na krzyżu za Nią i cały ten zgubiony świat. Jakiś chłopczyk, chyba jeszcze z podstawówki, trąca swojego kolegę, pewnie z klasy albo z podwórka. Oni też nie śpiewają. Są zajęci budowaniem obozu w krzakach za miastem. Pani Maria z naprzeciwka, upomina własną córkę, żeby siedziała grzecznie, bo nie wypada kręcić się w ławce. Piotrek, kolega z podstawówki śpiewa. Zawsze to lubił, kiedyś nawet chciał się zapisać do chóru, tego bardziej profesjonalnego. Nie przyjęli go – fałszował jak sto diabli. Pani Franciszka (ma chyba z 200 lat), jak zwykle ubrana w tradycyjny strój ludowy, z prawdziwą bogobojnością, uzbrojona w czarny różaniec z komunii i książeczkę do nabożeństwa (co z tego, że morawska i napisana pismem gotyckim), śpiewa tak po cichu i z namaszczeniem, szczerze spogląda na prezbiterium. Przedstawienie dnia – msza zaduszkowa. Takie przedstawienie operetkowe – trochę śpiewu, trochę śmiechu, trochę łez. Ale jakby nie do końca trafiony repertuar. Wszyscy jesteśmy aktorami w tym przedstawieniu, Wszyscy śpiewamy jak potrafimy, Wszyscy wznosimy swe modły – w górę gdzieś w kierunku gwiazd. Do Telewizora, Komórki, Komputera (o tak – Bóg bardzo na czasie), Samochodu. Prawdziwego Boga nie ma, jestem tylko Ja.