draśnięcie

Moje oczy nie wierzą markotnym dotykom +sen cielesny+ zrodził konflikt Ten psotnik, dziecko stawia obojętne kroki na gniewnej planecie spopielonych uczuć i każdej nocy potyka się bucikiem Szarpie za nerwy w szyb kopalniany rumor bez przerwy krzyk rozkochany łamie się próżnią własnej postaci za błędy w zakręty setki ściętych kabli jak węże coś syczą nie słyszę barwy...