Wieczorny,zmęczony. cz.2.

Wypchnięty na bok Wrak, zwrot do kolejki Ptak wróci w rok Do gniazda z nędzy... Do kiedy wypuszczasz mnie z rąk, taka smutna Że zostaje mrok Dzika puszcza i pierwszy krok. Nie my, jesteśmy silniejsi Wypuszczeni w noc każda była trudna lecz skończy się proch... I zostaną błędy Na tych bez winy, kurwa krzyczałem tnąc kartki Myśląc, że zatrą się krzywdy Dawnych zmor wrednych Osuwam się w kąt Nie wiedząc którędy Przemilczeć strzały z proc Bo jak nie kochać już nigdy? Kiedy u wrót tyle hord Z każdą rzucaną na strzępy Jestem mniejszy, nie człowiek. Nigdy nie zatonę Ciągną się za mną zbrodnie Co zrobię, cokolwiek Jeśli zasiądą w grobie. Więc na ostatniej uczcie Gdy nie będę mógł otworzyć powiek I wiec trwający zmąci krzyk mój, szepnę trzykrotnie że przepraszam za życie samotne Gdy bez słów ginął nasz ojciec...