Życie...

Życie! Znowu Cię nie widzę Pchasz mnie w przepaść Tylko to wyraźnie czuję Każdą krzywdę na me ramiona od niespokoju Ona zdechła samotna I nic tylko ja jest dla mnie smutne Zanim krzyknę... dopóki nie spluniesz! I nie skończysz świata I nie przeminie! Trwa dalej w pustym pokoju Ona odeszła A Ty toczysz z bólem Krew i pęka szyja I toczą do Ziemi nas zbyt ciężkie krzyże