Afirmacja

wciąż nie mam dosyć srogich zim i pięknych wiosen choć od wielu lat samotnie własny krzyż przez życie niosę znów chcę poczuć letnią bryzę trzymać w dłoniach liść jesieni może wraz z następną wiosną ta tułaczka się odmieni mimo wszystko nie mam dosyć niechaj piach wciąż wieje w oczy przecież nie zapomni nagle ten kto raz się zauroczył niech mnie but uwiera w stopę ludzkie słowa tworzą rany ale jeden świat istnieje drugi już nie będzie dany