Naucz mnie

gorzki jest smak mojego życia wciąż pali zgaga po konsumpcji wczoraj z minionej spalenizny zbieram popiół od płonących mostów odpalam papierosa w głowie dudnią twoje słodkie słowa każdy dzień jest nowym zamkiem z piasku z kulminacją wielkiej wieczorowej fali bezkształtną mokrą szaro burą gliną nie chcę już przełykać setek nowych cierni od tych wszystkich róż które zwiędły w dłoniach słono gorzkich łez niczym morskie fale napływających kaskadowo od pierwszych stron świtu dziś potrzebuję leku na serce wyrywało się do ciebie przez te wszystkie lata jednak tą poprzeczkę ustawiono wyżej więc proszę naucz mnie chodzić po szczeblach