Nieosiągalne

od tak dawna zeskrobuję nieboskłon jak szarą zabrudzoną tapetę już paznokcie krwawią i nie krzepną ściany broczą wczorajszym dniem każdego ranka zrywam zasłony bo słońce ukryło się przede mną podobno świeci po drugiej stronie wzgórza tam gdzie nie ma moich okien ktoś przyniósł całe kadzie farby czarnej jak otchłań minionych nocy zaczynają zamalowywać już nad ranem wszystko co ma jeszcze jakieś prześwity kruszę cały świat rozcieram jak zboża a jego prochy ukrywam do woreczka spojrzę jutro w całkiem nowym dniu na starą urnę dawnych kalendarzy by się zastanowić czy warto w życiu marzyć