Okno

zbyt długo byłem wpatrzony w okno zamiast w to co jest tuż za nim ludzie wsiąknęli w płyty nagrobne obrócili się twarzą w granit miłość przystanęła motylem na kwiatach by zniknąć z jesiennym liściem w sercu wciąż trawi mnie ogień rozpaczy rozpala do głębi mój czyściec zbyt długo przetrzymał odległy horyzont mój wzrok wpatrzony w widnokrąg i znikła tak nagle ta bliskość bez śladu zostało mi tylko to okno dziś biję się w piersi i biadam nad sobą bo nie ma już tego co było zniknęły na zawsze te rzeczy tak cenne i szczęście i radość i miłość