Przed ostatnim murem

Kiedyś śruby w moich nogach kręcić się przestaną wpierw spowolnią swe obroty by zatrzymać się na zawsze na nic zdaje się oliwa gdy szadź zjawia się z nicości także krew, mistrzyni rajdowa zakończy swoją karierę zatrzyma się na tym torze w najdłuższym z wyścigów i gdy już będzie na mecie nie usłyszy braw i hałasu tylko płacz, smutek i rozpacz serce boksujące w worek życia przejdzie na wieczną emeryturę prędzej jednak całkowicie z sił opadnie wybijając ostatni gniewny akord jakby na przekór całemu światu zastygnę jak owad w bursztynie bezsilny jak niemowlę i tak jak wychodząc z łona krzyczałem tak też wchodząc do innego będę milczał nie starczy mi sił na skargę… coś zostaje, coś płynie dalej