Przystanek

promień słońca spływa latem po policzku tak jak dłonią gładzi włosy łzy ociera gdy czerwienią zajdzie niebo już z wieczora wraz ze słońcem trzeba będzie znów umierać po dywanie śnieżnobiałym od księżyca zejdzie anioł rozświetlając biel nad miastem i w pokoju w nogach łóżka będzie czekał aż spokojnie i w zmęczeniu nocą zaśniesz lazur nieba znów zapuka w okno z rana przemyj oczy tym błękitem aż do źrenic wówczas duch jak lśniący brylant wewnątrz ciała w jednej chwili wszystko wokół znów przemieni i zaglądaj przez obłoki tam daleko gdzie mgławice rodzą gwiazdy jak diamenty bo jak w Pismach mówił Pan Bóg do swych wiernych "bądźcie święci tak jak ja też jestem święty" dni i noce są przystankiem do wieczności nie goń zatem za tym wszystkim co ze świata bo gdy wytrwasz ze swym krzyżem aż do końca w niebie czeka już na ciebie twa zapłata