Znikając z dniem

Zbierałem resztki ze stołów gdy wy rzucaliście się na całą resztę wykrajaliście największe części nie zważając na rozlaną wokół krew a to czego nie zdołaliście zmieścić stało się częścią dobytku waszych rodzin i domów postawionych na kościach ścian przesiąkniętych gnojem i kłamstwem nieczystych łóżek małżeńskich i na lince zawieszonego sumienia którego doprać niestety nie można siedzę więc pod tym stołem jak pies czekam na coś co spadnie chowam to łapczywie nie jedząc składując złote góry miarowo oblewając je gorzkimi łzami ubytkami codzienności i nie łatam już dziur w koszulach by pamięć o tym we mnie przetrwała gdy wy wyciągacie swe ręce na palce wciąż nie zważacie a jak tymczasem wychodzę tylnym wejściem do prawdziwego domu