ZAPISKI Z CZASU PRÓŻNI I

Łaska Boża wprowadza mnie w ciemno i zimno – każdy jest święty na równi z każdym świętym brama jest wielka w jedną i w drugą stronę Nie umiem się modlić dlatego piszę – początkując na drodze ku doskonałości zmysłowość przemilczę - jest dużo wcześniej Bóg sam dokonał, czego dokonał człowiek we mnie pozostał pasywny w tym świetle Przyrodzone jest nadprzyrodzone i nie pozwala się poznać – smugę jasności poznaję naturalnie ale to, czego nie poznaję stanowi moją istotę Inna, z kości mojej przychodzisz do mnie w mojej pasywności więc nie wiem, co rzec – granica jest niepewna pomiędzy duszą a czym dusza nie jest Niewielu odczuwa tę inność więc powiem tak: to jest fałsz w schemacie, że czyniąc to samo każdy grzeszy tak samo Uwolnienie pamięci uwolni cię od formy Boga jeśli pamięć zjednasz z Bogiem zapomnisz wszystkie formy i poznania I dopiero teraz przedmioty swoje, i zdarzenia swoje przeżyjesz z KIMŚ, przeżywając COŚ Widzę drzewo z kimś – jesteśmy tu razem zawsze samotni w doskonałej bliskości Inność współuczestniczy w tańcu w identycznym rytmie określa bliskiego i pozwala spojrzeć jednymi oczyma Nazwij więc przedmiot, który jest Bogiem lub nie nazywaj go wcale Cokolwiek powiem jest jednak nieprawdą a potem prawdą a potem znów nieprawdą – i taka jest moja droga ku doskonałości