Malowidło

Blask nam słońca pada skromnie, jakby myśli z nim się zgrały. Studnie chcą zapełnić słowem, lecz nie mają wolnych gardeł. Zwierz by chciał z obrazu umknąć, a go pan zakuwa w dyby. Piękni ludzie w małej ramce? - Nie. Toż to diabli malowane. Szaty ich są farbą szyte, lecz na wnętrze plama spadła. By stąd uciec porwij płótno, W tedy zranisz ty artystę. Wygna z serca cię potworze. Zniszczy wszystkie legowiska!!! Będziesz błąkał się jak kundel, aż ci nogi sczezną słabe. Ty wytworem byłeś jaźni, proszę zostań dalej wizją. Nie męcz ducha niczym zmora, leć i zostań między braćmi. Los twój z góry czarcie znałeś. Nie oczekuj by się zmienił. Boś ty tylko stwór, z mej myśli.