Paranoja

„Jestem śmiertelny, lecz czy jestem człowiekiem? Jak piękne jest życie teraz gdy nadszedł mój czas Ludzki los, lecz nic w nim ludzkiego Co po mnie zostanie kiedy umrę? Nie było niczego kiedy żyłem” rozpostrzeć się na nieznanych sferach wyodrębnić z tłumu stać się istotą w sensie metaforycznym uczestniczyć w defiladzie wrażeń przed bladymi zmysłami poznania unicestwić metafizykę obserwować czynić postęp na skraju momentu dziejowego na skraju oddechów dzielących od nieznanego pragnę narodzić się ponownie żyć w iluzji spokoju w ekstazie kłamstw