Pomnik straconych nadziei

powiew wypłowiałych marzeń okala swym całunem ten stary marmur dogłębna korozja staje się świadectwem ustawicznego opadu smutku w jego cieniu zgorzkniałe twarze dziecko biegnące boso po drodze pełnej potłuczonego szkła bezsilność uderzamy w tą pustą formę głuchy odgłos rozpoczyna miarowy marsz rozpaczy powoli posuwamy się z żałobnym konduktem by móc opłakać niespełnione namiętności oczekiwać na zmartwychwstanie ukojenie jednak nie przychodzi coś przeoczyliśmy wśród tych ponurych alejek rosną tylko martwe drzewa