mechaniczne odruchy policzki szronem spowite otuleni całunem lodowym kradniemy światu czas tańczymy paradoksalny taniec ze zbuntowanymi wskazówkami zegara nasze ruchy cechują się predestynacją nasze oczy są światłe...
← Soru
Utwory
powiew wypłowiałych marzeń okala swym całunem ten stary marmur dogłębna korozja staje się świadectwem ustawicznego opadu smutku w jego cieniu zgorzkniałe twarze dziecko biegnące boso po drodze pełnej potłuczonego...
„Jestem śmiertelny, lecz czy jestem człowiekiem? Jak piękne jest życie teraz gdy nadszedł mój czas Ludzki los, lecz nic w nim ludzkiego Co po mnie zostanie kiedy umrę? Nie było niczego kiedy żyłem” rozpostrzeć się na n...
upływamy miarowo wypełniając powinność istnienia na nieznanych zasadach skutek staje się przyczyną nasze świadomości rodzą się w labiryncie zwierciadeł wśród pozorów autonomii czasami w jasny dzień w chętnym...
w obliczu pustki egzystencjalnej korelacja paranoi, bezwiedność odnaleźć światło rzeczy - abstrakt wyfrunąć z otchłani bez skrzydeł - absurd ignorancja deprymuje chęć życia marazm zachęca do autodestrukcji personifikuj...
''naszym mieczem jest rezygnacja, a naszą tarczą obojętność'' wznieśliśmy posąg pychy ze wspomnień nieistniejących zbudowaliśmy twierdzę moralności z kradzionego piasku chłoniemy ciepło ogniska w domku z ka...
bezwiednie przemierzam puste ulice a słodka woń zmierzchu budzi we mnie dusze przeszłości to bardzo dziwne słyszę głosy w szepcącym deszczu otwieram na oścież okno świadomości przez które wpada smutna pieśń przebrzmiałych p...
w pałacu melancholii naprzeciw komnaty łez znajduje się ołtarz nostalgii istota jego esencji została stworzona z tęsknoty pielgrzymów którzy w drodze do świątyni jutra zatracili swą rzeczywistość w zgubnych oparach wspomnie...
Określa tożsamość przestrzeni Definiuje postrzeganie rzeczywistości Petryfikuje momenty W marmur wspomnień Nasze istnienia Toczą go jak choroby Ale to on przetrwa Choć to my go zabijamy Znika w potrzebie Swój nadmiar prze...