Nostalgia

w pałacu melancholii naprzeciw komnaty łez znajduje się ołtarz nostalgii istota jego esencji została stworzona z tęsknoty pielgrzymów którzy w drodze do świątyni jutra zatracili swą rzeczywistość w zgubnych oparach wspomnień padają na kolana przed bogiem dnia wczorajszego zapominając że spłonął wraz z zachodem słońca pozostawiając swym wyznawcom jedynie gorzki popiół wspomnień i sól do namaszczenia ran duszy doskwiera im świadomość teraźniejszości próbują płynąć pod prąd w rzece czasu tęskniąc za przeszłością która nigdy nie istniała bo czymże jest suma wspomnień jednostki? niczym innym tylko westchnieniem osobistego paradygmatu mrzonką strawioną i wyplutą przez zmysły domysłem nieświadomości Nostalgio! weź moją zużytą świadomość i uwięź w krainie szaleńców gdzie bezustannie płonie wieczny ogień idealizacji Ona żyje!