Noworoczne konsternacje

Niczym kur spłoszony piejąc w takt dwunastu wiejąc gdy czas ściga chwyta byle czego wznosząc na swych skrzydłach los i pożądanie pragniesz dni kolejnych życia spełnionego Kryjąc wszelkie klęski, łzy i niespełnienia sztucznym światłem gasząc nocy beznadziejność Dziwi taka wiara!, /widzę zaskoczenie/ Nie wyprzesz się tego, to twoja codzienność Z latarką tak wkraczasz w świt nieznany - Nowy! zbrojąc w petard tarczę, pewny już zwycięstwa lecz licho wciąż nie śpi, czyha z laserami tym gorszy upadek i większa twa klęska Niczym słomy ogień wtedy się okażą złudy i nadzieje co gasną z iskrami niewiele więc zyskasz patrząc w takie światło jak księżyc, co walczy z czarnymi chmurami Stroniąc od problemów, spraw rzeczywistości prawd wartych poznania jakich zasiał gęsto /przykład/ - swe milczenie jako przyzwolenie dajesz na ten dowód jak marne twe męstwo Rozdarte szeregi gnają jak im grają strach i krótka pamięć skuły jak ta zima nie dziwią więc wokół te kruki i wrony które dziobią jeno gdy wszędzie padlina ... której to zabawa, impreza i wrzawa w pozorach i zgiełku minie rok jak święta tylko o rozdarciu pękniętego krzyża z konającym sercem mało kto pamięta...