Lecąc za wiatrem

Okazywałem co tkwi w mej duszy splatając w mowę gestów tych wierszy myślałem, może kogoś coś wzruszy czuje tak samo, nie byłem pierwszy Krzyczałem, z serca - wszak to nie kłamie zrywając strupy skryte przed światem Gdy mnie zdradziło, /Kogo obeszło?/ Niech zmilknie teraz; sędzią i katem Przypominałem skąd ten niepokój wracając do miejsc gdzie piłem - śniłem odpowiadałem szczerze jak bratu które z tych bajek tylko zmyśliłem Gdzie znów wskrzeszając z martwych od nowa przedświty szczęścia, blasków i cieni czynić pragnąłem most zrozumienia zataczający horyzont ziemi W łasce czy trosce, niekiedy w burzach topiąc swe trunki w panicznym gniewie... Lecz tak naprawdę, czym była prawda nie rozumiałem, i nikt z was nie wie Zebrałem sił więc z wolna wynosząc z litością patrząc w bordowe wody szukałem celu dla lotu swego nie czyniąc przy tym jedynie szkody Kolejna zima, i miesiąc minął skąd więc strapienie ten przypływ chłodów nie zdołam przecież wiosny powstrzymać na zawsze zostać wśród skutych lodów Miałem zapomnieć już czym ten wyścig i kogo jeszcze widok mój cieszy jeszcze po szybach tłuką się mary więc kto zrozumie, i kto pocieszy Kto dłoń swą poda gdy sił zabraknie by czynić dalszych podniebnych wzlotów przyjaźń swą wierną mi aportuje odróżniał będzie od kaszalotów Z kim mam kolejne toczyć podboje wytaczać działa, kolby, maczety kiedy strzelają ślepe naboje kto mnie uchroni przed rykoszety Z kim mam wybraniać, pilnować szlaków rozstrzygać sądów, dzieła przyczyniać wszem definicji bronić zajadle w dewocji źródłach mętlić i wszczynać Jak być rzetelnym gdy modlitw jeno że czepić trudno i nie ma czego dokoła wolna kraj- ameryka handluje kto chce i nic do tego Kolejne widzę spłaszczone plemię skore bezpiecznej lisiej gawiedzi kogo wołanie i głos ten przejmie kto z was wysłucha kornej spowiedzi Owszem, podobnie wielu się stara pod nosem mrucząc cedzi i biedzi jednaka losy te splata czara lecz Bóg wie jeden co w którym siedzi Na kogo liczyć, na kim polegać kto z tych goniących pośród hałasów naukę moją usłyszy wzniosłą głos który krzyczy z kaszubskich lasów; Biada ci wierszu!, śmierć poezyjo! Gdzie ćma zlatuje tnąc złotą przędzę siekając w łajno co cenne włókno tam też odzienia z tego nie będzie Wtedy i radzić muszę jak mogę; - Uczyń pielgrzymkę do wnętrza swego poszukaj rysy w swoim rozumie Obudź się w końcu i spójrz do tego; *** Nie szukaj wiatru wśród drzew wyniosłych wyzbytych z ptaków, szczepów boleści nieco przesadnych korzeniem wzrosłych w pajęczyn skrytych zwinnych niewieścich Wszystko co ważne, co liczy jeszcze stulone drzemie w poszyciu dziczy skromne lecz hojne i mniej wygodne pokryte liściem przygasło w ciszy Wśród zapomnianych otwartych luster pereł zgubionych w konarów szumie tylko niekiedy gdzieś zaszeleszczą a kto raz słyszał ten to zrozumie