Wschody nadzieje i przemijania

Zionąc ogniem w sens istnienia pędzą wściekle zastępy słońc zostawiając za sobą puste lochy w których gasną samotne pragnienia wszystkie spóźnione spełnione i niespełnione sny jeszcze raz kolejny oddech przypomina o sile i tym, że śmiertelność wpisana jest w jego dno, że wszystkie spełnione bądź ulotne chwile skryje dom pamięci zwijając niczym zwój, wraz wszystkie nadzieje i niespełnione jutra tylko przeznaczenie cierpliwie wciąż czeka a świadomość zwodząc nieporadnie błądzi zatraconym szczęściem żywią się demony plując swym szyderstwem na każdą z twych klęsk Serce z nadzieją patrząc na rozumu ścieżki każdej nocy śni o triumfalnym świcie że szatana raz ten chwyci niecne macki i z hadesem spłonie ON, i jego obfite żniwo jak ślepy miecz, tak szaleństwo twe uparcie wciąż kłamie Spójrz tylko!, jak płacząc podziwia człowiek swój dumny los skrywając w pamięci wciąż ostatnie znamię wypuszcza w przyszłości swą obłędną dłoń lecz cień nie oszuka i kroczy wciąż wiernie z nadziei odkupienia kpi sobie i drwi zaczajoną hieną co czai się wszędzie spadnie niczym piorun w gniazdo twoich sił *** Tylko dzieckiem będąc kpisz z cierpienia zanim w łez sidłach złamany zostaniesz i tak jak pies, co w panu szaleństwa nie widzi idziesz bezustannie wierząc w drogi sens ścierając się się w proch, siejąc pył i wiatr ...patrząc w kolejne słońce które wschodzi