W dechę było, teraz chromolę

Nie czytajcie, bo za długi wiersz ten który dzisiaj sadzę i w dodatku rymowany? - na to już ja nie poradzę, że wolicie bardziej białe bez morału i bez puenty, takie których zrozumienia rozmywają się zakręty Nie obchodzi mnie to wcale!, ja tu panem pióro trzymam znudzę jeszcze Wam się nie raz nim nastanie długa zima ale zanim to nastąpi trochę prawdy tu wywalę bym nie musiał głową tłuc w mur w bezsilności albo szale wiele od Was nie wymagam, więcej niż czytania tego już się o to postarałem by domysłów tu nie szukać prosta mowa i wkurw pewny może was nauczy czegoś choć nauka tu nie o tym by zrozumieć czym jest sztuka dziś odbiorę ci tik-taki kolegów co również tworzą koleżanek śmiech-zabawy jako takiej marnej sławy czytaj teraz wymiociny co mym pluciem słów skażone i dowodem wielkiej drwiny alzheimerem zarażone więc doznajcie czym poezja jako taką tu stosuję nie udając wszak poety słowa wiążę i rymuję za to Wasze rzesze wielkie plącząc słowa po kryjomu wiążą w pęki marne chrusty niczym żer znosząc do domu gniją przez to wszystkie liście, odór zewsząd i swąd czuć cóż! nadrobi to wydawca, okładkami wesprze chuć podrasuje, i w kolory co dla oka są ważniejsze skryją wnioski - których nie ma, i treści najprzeróżniejsze Wiersze białe bez zasady tak jak leci w mig tworzycie dla Was proza dzisiaj wierszem, każdy mądry jak myśliciel otumania, brednią cedzi /kto was uczył dzieła tego?!/, skoro sami się zowiecie krzycząc dumnie - Jam Poetą Lecz czym pointa, morał wzniosły, co wskazywać drogi umie? tego już nie sposób wskrzesić, to już mało kto rozumie, bo to sprawa pomyślunku, /więcej powiem!/ - i natchnienia nie błąkania wśród słowników, lecz swej duszy otworzenia wasze dzieła ciężkiej mowy istną stały się zakałą wy obłudy słów ojcowie, zwyrodniałej myśli matki słowa jak bękarty Wasze osaczają a nie mruczą pożarły już dawno cnoty teraz bredni tylko uczą odwracacie psa ogonem, ością stoi wam wisiorek teraz innych czcicie bogów, dzisiaj pinda i rozporek rządzi światem wyobrażeń, męskich przygód, prowokacji kto nie umie mówić - Veto!, nikim dla was, choćby rację ...miał i mówił co go boli -/jak ja teraz - toć rymuję/ w tych tu rymach ból swój skrywam, dalej milczeć już nie umiem dłużej tego nie wytrzymam, bo gdzie sensu prawdy nie ma nie pomogą tomy wierszy elaborat ni poemat Teraz powiem wam otwarcie, co myślicie to chromolę dość widziałem szponem waszym wszech połaci zryte pole jak te dziki się miotacie rycząc tylko czyj tors szerszy i uwagę wciąż zajmuje przepychanka kto tu pierwszy zewsząd złażą same mole żądne wrażeń i poemy gdy tymczasem gwałcąc muzę, tworząc grafy i golemy dzieła wielkie bez "jaj", farszu /dziwne!, że wciąż macie rację/ gubiąc sedno już na wstępie, w tyłku mając inwokację pisząc to co ślina niesie jak przygodę przypadkową lecz nie zjawi się tu książę i nie ruszy za was głową, bo gdy sami to widzicie - na cóż ściemy, udawanie?! już dawno nikogo grzeją wasze brednie i staranie Dziś pospólstwo fakty woli, nie dla plebsu poematy wy tworzycie krój fasony gdy ciuch w modzie proste szaty co najwyżej wymiociny które nazywacie wierszem wydrukują na papierze który ujrzy miejsca głębsze Na tym koniec słów wykładu, krótką pamięć przecież macie nie pojmiecie tego nigdy bo zbyt ciasne wasze gacie by pomieścić kupę całą -/wasza sprawa - problem mój/ lecz nie zniosę nigdy tego by pod krzyże rzucać gnój *** Teraz pointa, morał będzie co wskazywać drogi umie wszystko można łatwo wskrzesić jeśli tylko się rozumie a co sprawą pomyślunku częściej bywa doświadczenia często przeżyć bujnych wzniosłych czasem tak jak tu wnerwienia