jak ćmę

na szarym końcu samego siebie wkopane w rakową komórkę więdnie stłamszone chciejstwo wielkiego ziarna gorczycy stamtąd dochodzi cichy jęk wrona Barabasza w otwarte mięso wrzyna się grzebie nie spoczywa dziobie ziarno toczy się i toczy ziarenko od wnętrza skóry ślady żłobi a gdy On zerka swą wiedzą są nietrwałe zaledwie wieczne w poszukiwaniu intencji sumienie pod mikroskopem żyletką na cząsteczki zadana ci sprawiedliwość prześwietlona przez krew i wodę zadane ci miłosierdzie to nie sprawiedliwość jest surowa to miłosierdzie potrzebuje odrobiny sprawiedliwości by światłem nie zabić ciebie grzesznika jak ćmę