krótkie spięcie

wyorałem z siebie gwoździe i szpile rozbebeszone soczyste mięcho przez słomkę wyżygane wróciło rykoszetem pług nadal pracuje strzelam z garłacza pod dywan kwiczące niemowlęta i rechot króla ropuchów mgła, siarka i popiół i kontrolowana torsja powieszona na swej strunie głosowej dynda wątłym ciałem blada brązowa róża miota stępionymi kolcami góruje nad nieskończonością dołuje pod zerem migoczą gwiazdy satelity pierzchną ślina babra konstelacje całą krwią wybuchnęła jej supernova komedia gdyby nie tragedia należy się kac gigant tylko sumienia tak się nas przeraziły że nie ma komu mieć wyrzutów