radość

przy zbutwiałej drodze przy skarpie pod bukami kapliczna Madonna siąpią się po cegle przeźroczyste łzy już nie słyszę żurawi i trzcina pożółkła łany liści z drzew i łyse gałęzie już nie widzę słońca deszcz Łynę zalewa ostatniej chorej gęsi ucieka mokra toń nieba stłamszony nocą dzień odsłania warmińską smutę i choć stanąłem na wzgórzu w nic zagłębiam się jeszcze zapukam w swoje drzwi i nikt mi nie otworzy jedynie przeźroczyste ze stuletniej cegły wspomnienia