z premedytacją czas

moja nadzieja prowadzi do nikąd pod dach zamknięty od słońca pod twarze nachylone ze łzami pod grudę bębniącą pod serce ku górze spojrzeć to atłas to wieko to ziemia to twarze to niebo to twarze to ziemia to wieko to atłas mam dużo czasu w wykładni nicości czas stał się przekleństwem już teraz w wykładni wieczności nie ma znaczenia że trwa nieprzypadkowopowstały powołany do życia czas dlaczego? moja nadzieja że umrę Panie